Rouge et Noir a Badem Ciflik

 ….. Μία ακόμη μοναχική βραδιά. Από τα ανοιχτά παράθυρα, μια απαλή αύρα έφερνε τις ανάσες των λουλουδιών. Το ψυχρό φως της οθόνης, τραβούσε το βλέμμα μου. Η παρέα μου αυτά τα βράδια, όταν άλλο δεν άντεχα να συνομιλώ με φαντάσματα. Θα ανεβάσω μουσική, σκέφτηκα. Όλο και κάποιος δικός μου θα είναι μέσα να σκοτώσουμε τον ανελέητο κτύπο των δευτερολέπτων που περνούσαν…έτσι.

Παλιά, όταν έμενα μόνιμα στην Αθήνα, άκουγα έναν σταθμό που έπαιζε όμορφες μουσικές. Τζαζίστικες. Τον βρήκα κι εδώ. Έγινα μέλος του. Την βρίσκω με τις επιλογές, αφού αυτές, δεν είναι πια αποκλειστικό προνόμιο του παραγωγού, αλλά όλων. Ένας εξ αυτών κι εγώ πια. Ποικίλλα τα ακούσματα, με έναν κοινό παρανομαστή μόνο. Το είδος. Τζαζ…

Μπαίνω στη σελίδα του σταθμού. Πρώτο φιγουράρει ένα από τα αγαπημένα κομμάτια μου – Star-crossed lovers - , ανεβασμένο από τη γυναίκα, το όνομα της οποίας δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω. Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί, αλλά έχω κολλήσει στην οθόνη και ακούω το ένα κομμάτι μετά το άλλο, που ανεβάζει. Μου αρέσει. Ξέρει από μουσική. Όντας μουσικός ο ίδιος, με χαρά κάνω τούτη τη διαπίστωση.

Νικά η περιέργεια και μπαίνω στο προφίλ της, όπου με περιμένει άλλη μια έκπληξη. Είναι όμορφη και ελκυστική συνάμα. Της ζήτησα να γίνουμε «φίλοι», το αποδέχτηκε, αλλά δεν έχουμε ανταλλάξει μέχρι στιγμής μήτε σχόλιο, μήτε μήνυμα. Συνεχίζω να ακούω τις μουσικές της, αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Είμαι ταραγμένος απόψε. Θέλω να αποκτήσει οικειότητα τούτη η επαφή. Θέλω να αγριέψει η καρδιά μου, να την κάνει να πετάξει και μετά να την μαλακώσει. Έχω πιει ήδη μια μπύρα. Ανοίγω δεύτερη. Η μουσική δυνατά…. Να την μοιραστώ με ποιόν; Αυτό που ακούω – δικό της – το κάνω δικό μου. Δεν περνά ώρα και η γυναίκα με το ασυνήθιστο όνομα μου στέλνει μήνυμα. Χαίρομαι, αλλά