Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Brecht Bertolt. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2014
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014
Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2014
Bertolt Brecht / Poem - Sonett ueber einen durchschnittlichen Beischlaf
Bis ich dich endlich uebern Stuhle habe
Hoff ich, du seist endlich die ausgesiebte
Und etwas naesser als die, die ich liebte
(Es pflanzt die Hoffnung, ach, uns noch am Grabe!)
Ich seh, es geht. Ich hoffe: nicht zu schnell
Von nun an denk ich immer nur an Ihn
Gut: weniger Lieb und weniger Vaselin
Dafuer bricht der jetzt Schweiss aus ihrem Fell
Ach du verglichst mich schon mit einem Pferde
Vor fuenf Minuten, wie ich darauf scheisse!
Dieweil ich sinne, wie ich fertig werde
Nennst du mich Emil, der ich nicht so heisse
Dies alles ist in hoeherm Sinne schnuppe
Im Schweiss des Antlitz’ koch ich meine Suppe!
Hoff ich, du seist endlich die ausgesiebte
Und etwas naesser als die, die ich liebte
(Es pflanzt die Hoffnung, ach, uns noch am Grabe!)
Ich seh, es geht. Ich hoffe: nicht zu schnell
Von nun an denk ich immer nur an Ihn
Gut: weniger Lieb und weniger Vaselin
Dafuer bricht der jetzt Schweiss aus ihrem Fell
Ach du verglichst mich schon mit einem Pferde
Vor fuenf Minuten, wie ich darauf scheisse!
Dieweil ich sinne, wie ich fertig werde
Nennst du mich Emil, der ich nicht so heisse
Dies alles ist in hoeherm Sinne schnuppe
Im Schweiss des Antlitz’ koch ich meine Suppe!
Μπ. Μπρεχτ / Ποιήμα - Σάουνα και Συνουσία - Της ματρόνας το Τραγούδι
Λένε, ω, λένε που το κόκκινο φεγγάρι στα νερά
πάνω, κάνει τση κοπέλες που το βλέπουν να μελώνουν,
και μιλούν ο κόσμος, πάντα, για τ’ αντρός την εμορφιά,
που μαυλίζει τα κορίτσια….Λόγια χο-χο-χο του κώλου!
Βρε σεις…..έρωτες, βρε, ελόγου μου είδα, και λυμένα μέλη,
άμα μπρόβελνε η Μαρία, αχ, η νταρντάνα, η «Δε-Με-Μέλλει»,
κι άκου με το τι σου λέω και δώσε βάση:
Μάτια μου, η καλή κοπέλα τους ερώτους δεν τσου θέλει
μ’ έναν άντρα που για πάρτη της δε βγάνει να χαλάσει.
Όμως, δες, μπορεί να λυώσει απ’ αγάπη για τον μάγκα
τον κιμπάρη, που με στίμη και σωστά θαν την ζυγιάσει.
Ποιος ο λόγος; Μα ο παράς ξυπνάει αισθήματα κι αισθήσεις
όπως είναι, φως μου, ανέκαθεν γνωστόν τοις πάσι.
Μωρ’, τι να σου κάνει τώρα το φεγγάρι στα νερά,
άμα δεν υπάρχει μία, μάνα μου, να πορευτείς.
και ποια κάλλη και ποια λούσα και της άλλης κι εκεινού,
όταν, μάγκα μου, μονίμως είσαι ρέστος και ταπής.
Βρε σεις…..έρωτες, βρε, ελόγου μου είδα, και λυμένα μέλη,
άμα μπρόβελνε η Μαρία, αχ, η νταρντάνα, η «Δε-Με-Μέλλει»,
κι άκου με το τι σου λέω και δώσε βάση:
Πώς ο μεν και πώς η δε ναν τηνε φτιάξουνε, κι εν τέλει
με μεράκι κι ασικλίκι το ντουέτο να πλαγιάσει
που’ χουν αδειανό στομάχι,……που’ ναι νηστικά αρκούδια;
Όχι, αγόρι μου, αποκλείεται – τα λιμά δεν γίνονται άσοι!
Ζήτω η μάσα, κι ο παράς ξυπνάει αισθήματα κι αισθήσεις
Όπως είναι, φως μου, ανέκαθεν γνωστόν τοις πάσι.
πάνω, κάνει τση κοπέλες που το βλέπουν να μελώνουν,
και μιλούν ο κόσμος, πάντα, για τ’ αντρός την εμορφιά,
που μαυλίζει τα κορίτσια….Λόγια χο-χο-χο του κώλου!
Βρε σεις…..έρωτες, βρε, ελόγου μου είδα, και λυμένα μέλη,
άμα μπρόβελνε η Μαρία, αχ, η νταρντάνα, η «Δε-Με-Μέλλει»,
κι άκου με το τι σου λέω και δώσε βάση:
Μάτια μου, η καλή κοπέλα τους ερώτους δεν τσου θέλει
μ’ έναν άντρα που για πάρτη της δε βγάνει να χαλάσει.
Όμως, δες, μπορεί να λυώσει απ’ αγάπη για τον μάγκα
τον κιμπάρη, που με στίμη και σωστά θαν την ζυγιάσει.
Ποιος ο λόγος; Μα ο παράς ξυπνάει αισθήματα κι αισθήσεις
όπως είναι, φως μου, ανέκαθεν γνωστόν τοις πάσι.
Μωρ’, τι να σου κάνει τώρα το φεγγάρι στα νερά,
άμα δεν υπάρχει μία, μάνα μου, να πορευτείς.
και ποια κάλλη και ποια λούσα και της άλλης κι εκεινού,
όταν, μάγκα μου, μονίμως είσαι ρέστος και ταπής.
Βρε σεις…..έρωτες, βρε, ελόγου μου είδα, και λυμένα μέλη,
άμα μπρόβελνε η Μαρία, αχ, η νταρντάνα, η «Δε-Με-Μέλλει»,
κι άκου με το τι σου λέω και δώσε βάση:
Πώς ο μεν και πώς η δε ναν τηνε φτιάξουνε, κι εν τέλει
με μεράκι κι ασικλίκι το ντουέτο να πλαγιάσει
που’ χουν αδειανό στομάχι,……που’ ναι νηστικά αρκούδια;
Όχι, αγόρι μου, αποκλείεται – τα λιμά δεν γίνονται άσοι!
Ζήτω η μάσα, κι ο παράς ξυπνάει αισθήματα κι αισθήσεις
Όπως είναι, φως μου, ανέκαθεν γνωστόν τοις πάσι.
Εγγραφή σε:
Σχόλια
(
Atom
)




