Rouge et Noir a Badem Ciflik

Photo: Memy K Ios

Ο δρόμος μου μιμείται το χαμογελό σου
Ο δρόμος μου έχει αδελφές αναρίθμητες
Βλέπω εκεί ανθρώπους που είναι αδέλφια
να τον υπερασπίζονται μέχρι θανάτου
και πηγαίνω ανάμεσά τους
να κάνω όπως και εκείνοι.

"Χωρίς υπογραφή πλέον G.N."

Δε βρίσκομαι παρά φαινομενικά εδώ.
Μακριά απ'αυτές τις μέρες που σας έδωσα
Προβάλλεται η ζωή μου.

Αδέξιος κατακτητής απ'τις κραυγές μου κυριευμένος,
Όπου με διακρίνετε δεν είμαι παρά ένας ξένος.
Χειρονομίες αγάπης διάσπαρτες παντού,
Μου διανοίγω ερημωμένη μια οδό.

Από τη μια επιστήμη στην άλλη βρήκα καταφυγή,
Λαγός φοβισμένος νιώθοντας επάνω του να σημαδεύουν
Το σοφό τουφέκι και βέβαιος για τη μοίρα του.

Κανέναν τρόμο δε στερήθηκα.

Ντανταϊστής με έντονη πολιτική δράση. Υπήρξε και μέλος για ένα διάστημα του κομμουνιστικού κόμματος. Κατέβαλλε γενναίες προσπάθειες να προσεγγίσει τον υπερρεαλισμό με τον κομμουνισμό, αλλά απογοητεύτηκε βαθύτατα από την μεταξύ τους ρήξη....

Βλέμμα

Το βλέμμα σου στο χρώμα του ποταμού
Είναι το υπάκουο νερό που αλλάζει
Ανάλογα με τη μέρα που ποτίζει.
Πρωινό, Εσθήτα αγγέλου
Μια άκρια απ'το ουράνιο πανωφόρι
Κάτω από τα ματόκλαδά σου, ανάμεσα στις όχθες
Έχει πιαστεί. Κύλα, κύλα ζωηρό νερό.
Η νύχτα φεύγει όμως ο έρωτας μένει
Και το χέρι μου νοιώθει να χτυπάει μια καρδιά.
Με την αφέλειά της η αυγή θέλησε τα κορμιά μας να στολίσει.
Γιορτή-Θεού.
Η πρωινή πεθυμιά ανέκτησε τα σώματά μας γυμνά
Για να σκαλίσει μια σάρκα που είχαμε νομίσει κουρασμένη.
Στα ποτάμια ήδη πέρα μακριά περνάνε τα καράβια.
Τα δέρματά μας μετά τον έρωτα ζεστού ψωμιού έχουν τη μυρωδιά.
Εάν το νερό των ποταμών είναι για τα μέλη μας,
Τα μάτια σου θα ξεπλύνουν την ψυχή μου*
Όμως το ρευστό σου βλέμμα στο μεσημέρι που φοβάμαι
Θα γίνει μολυβένιο;
Φοβάμαι την ημέρα, την πολύ μεγάλη ημέρα
Τη μέρα που ποτίζει το βλέμμα σου στο χρώμα του ποταμού
Όμως σ'ένα βράδυ στρωμένο για δίδυμους θριάμβους
Εάν η νίκη κραυγάσει των αγγέλων την ηδονή,
Ας αποκαλυφθεί μέσα της η Μεγαλειότητα ενός Γάγγη.

Οι μακριές πτυχές της λήθης διπλωμένες πάνω σε τούτα τα κορμιά
Τα χάδια του χορταριού πνίγοντας τις τύψεις

Και αυτά τα χέρια σιωπής στα φορέματα του πόθου
Γλυκύτητα να σε στραγγαλίσω λαρύγγι της ανάμνησης

Σιωπή και η νύχτα πηχτή στις όχθες της μνήμης
Ένας άγγελος κλαίει και πεθαίνει μέσα σε πτύελα από μουαρέ

Maurice Blanchard.....Ένα παιδί που είχε την τύχη να γεννηθεί με ένα μεγάλο ταλέντο και την ατυχία να τον φέρει στον κόσμο μια άκαρδη γυναίκα, η οποία θα ρημάξει την παιδική του ψυχή. Είναι πόλεμος να ζεις έλεγε και έγραφε για να γιατρευτεί. Λόγος που ξεσκίζει σαν καλοακονισμένη λεπίδα....

"Ζει μες στις φλόγες. Δεν καίγεται, τον προστατεύει η πραγματικότητα. Η τύχη είναι ο κύριός του και ο θάνατος το πάθος του. Η συμπόνια, είναι η χειρότερη ύβρις και τίποτε δεν μπορείτε να κάνετε, μήτε για εκείνον, μήτε εναντίον του. Κυρίως μην τον οικτίρετε, θα σας σκότωνε! Υπήρξε ένα παιδί εγκαταλελειμμένο επάνω σε ένα μάτσο αγκάθια. Υπήρξε ένας έφηβος δίχως ελπίδα και δίχως φως. Υπήρξε ένας τυφλοπόντικας στο υπόγειο βασίλειό του και η γη υπήρξε για κείνον ένα καταφύγιο ενάντια στη χαμέρπεια του ουρανού. Η πρώτη αιτία των καταιγίδων είναι ο άνεμος που αφηνιάζει τις φοράδες, και αυτές. Ο άνεμος είναι που παίρνει μαζί του τα δέντρα στον παράδεισο. Τα δέντρα το ξίφος τον σπόρο. Και τα φίδια επίσης. Αυτά που κάνουν την καρδιά μας να σπάζει."

Εκείνος, εκείνη, ο δίδυμος....

Ο λατρεμένος μου περιθωριακός μποέμ! Εε, ναι, λοιπόν...Φύγε! Ο κόσμος είναι γεμάτος από αυτούς που δεν έχουν θέση σε αυτόν. Μη σκούζεις μοιρολόγια ευτυχίας. Όταν αγαπάς, πρέπει να φεύγεις......


Είσαι πιο όμορφη από τον ουρανό και τη θάλασσα
Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις
Παράτα τη γυναίκα σου παράτα το παιδί σου
Παράτα τον φίλο σου τη φίλη σου παράτα
Παράτα τον εραστή σου
Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις

Είναι το πεζοδρόμιο με τα χαμόφυτά του.
Αχρεία αρσενικά, εγκυμονούντα θηλυκά,
Ένα απαρηγόρητο όργανο κρώζοντας τα παράπονά του,
Οι άμαξες, οι εφημερίδες, η ρεκλάμα και οι κραυγές.

Και μπροστά στα καφέ όπου μαραζωμένοι άνθρωποι
Με μάτι άδειο και βουβό τα αψέντια τους χαζεύουν
Παρελαύνει το σμάρι των πορνών με χείλη μπογιατισμένα
Κοστολογώντας τα κάλλη τους των μακάβριων ουρί.

Και η Γη πάντα στις αχανείς στέπες βουλιάζει,

Νουθετημένος απ'το ύπουλο κρασί
Ο άνθρωπος ξαναπίνει μια τελευταία γύρα,
Μετά, περνώντας στο λαιμό του τη θηλιά,
Βγάζει τη γλώσσα στο κενό.

Παγώνει εκεί, κάτω απ'το δοκάρι,
Όταν, παράλληλα καταφθάνει,
Ακροβάτης ντελικάτος και αεράτος,
Στην άκρη του νήματός της η αράχνη.

Τότε, μπροστά στην τεράστια μάζα
Που βαριά αιωρείται και μορφάζει
Λέει, την τύχη της καθώς δοξάζει,
Μες στη φιλοσοφία της δηκτική:

"Είναι ωστόσο αληθές ότι είν'ο Θάνατος
Που τον κρεμασμένο εντάσσει στη Ζωή!!!!!!!"

* Υπό-Baudelaire? Κατά τον Verlaine....Μπορεί. Εμένα είναι από τους αγαπημένους μου.....

Tears fall in my heart

Rain falls on the town;

what is this numb hurt

that enters my heart?


Ah,the soft sound of rain

on roofs, on the ground!

To a dulled heart they came,

ah, the song of the rain!


Tears without reason

in the disheartened heart.

What? no trace of treason?

This grief's without reason.


It's far the worst pain

to never know why

without love or disdain

my heart has such pain!

Αγωνία.....

Δεν θα έρθω το βράδυ αυτό το σώμα σου να νικήσω, ω κτήνος
Όπου οι αμαρτίες ενός λαού πηγαίνουν, μήτε να σκάψω
Μέσα στ'ακάθαρτα μαλλιά σου μια λυπημένη θύελλα
Κάτω από την ανία την ανίατη που χύνει το φιλί μου:
Γυρεύω στο κρεβάτι σου τον ύπνο τον βαρύ δίχως όνειρα
Να σέρνονται κάτω απ'τις άγνωστες κουρτίνες της τύψης,
Και που ν'απολαύσεις μπορείς μετά απ'τα μαύρα ψέματά σου,
Εσύ που για την ανυπαρξία πιο πολλά απ'τους νεκρούς γνωρίζεις:
Επειδή η Διαστροφή, που την έμφυτή μου ευγένεια φθείρει,
Μ'έχει όπως κι εσύ με τη στειρότητά της σημαδέψει,
Αλλά εφόσον το πέτρινό σου στήθος κατοικείται
Από μια καρδιά που κανενός ανομήματος το δόντι δεν πληγώνει,
Δραπετεύω, ωχρός, αφανισμένος, απ'το σάβανό μου στοιχειωμένος,
Έντρομος μην τυχόν πεθάνω την ώρα που πλαγιάζω μόνος.

Αυτοί που έχουν πόρνες για ερωμένες
Είναι ευτυχείς, κεφάτοι  και χορτάτοι
Όσο για μένα, τα μπράτσα μου έχουν σπάσει
Επειδή σύννεφα έχω αγκαλιάσει.

Είναι χάρις στα άμοιαστα αστέρια
Που φλέγονται στους μυχούς του ουρανού,
Που τα αναλωμένα μάτια μου δε βλέπουν
Παρά των ήλιων αναμνήσεις.

Μάταια θέλησα του σύμπαντος
Να βρω το πέρας και το μέσο
Κάτω από δεν ξέρω ποιο μάτι πύρινο
Νιώθω το φτερό μου που τσακίζει.

Και καμένος απ'τον έρωτα της ομορφιάς,
Δε θα έχω την ύψιστη τιμή
Το όνομά μου στην άβυσσο να δώσω
Που για τάφος θα μου χρειαστεί.

* Μια ζωή χαμένη στους τεχνητούς παραδείσους, με έρωτες παθιασμένους και ακραίες ταλαντώσεις μεταξύ του Ιδανικού και της Μελαγχολίας......

Σα λύκαινα που αφού επιδόθηκε σε άκαρπο κυνήγι
Τρίζοντας τα δόντια, παίρνοντας το στρατί αποχωρεί
Πορεύομαι, βλοσυρός, τον βαρύ μου πόνο φορτωμένος,
Με τον εαυτό μου μοναχός, με αδειανό το χέρι μου από χέρι
Ούτε μια γωνή που να μου λέγει: Αύριο πάλι.

Κι όμως μέσα στο στήθος μου παφλάζει το σφρίγος της ζωής
Γυναίκες! η δόλια μου καρδιά είναι ωστόσο τόσο τρυφερή,
Είμαι είκοσι χρονών, είμαι όμορφος, θα'πρεπε να είμαι ποθητός,
Θα έπρεπε τουλάχιστον ν'αρέσω, εγώ, ο εραστής ο τόσο ευγενικός
Όλες με απορρίψανε...Ολέθρια απομόνωση!

Αυτός ο ατέλειωτος παιδεμός με κατατρώει και με ξεσχίζει,
Ολάκερο με αφανίζει! Πόσο ανελέητη η μοίρα μου είναι!

Ακόμα και σήμερα, γελώντας με το παραλήρημά μου,
Για να διαποτίσει πάλι την ψυχή μου στη χολή,

Άνθρωπε, ελεύθερε στοχαστή! ότι είσαι ο μόνος σκεπτόμενος φρονείς
Μέσα στον κόσμο όπου η ζωή εκρήγνυται μέσα στο κάθε τι;
Δυνάμεις που κατέχεις η ελευθερία σου τις διαθέτει
Μα απ'όλες σου τις υποδείξεις το σύμπαν απουσιάζει.

Σεβάσου μέσα στο ζώο ένα πνεύμα ενεργό:
Κάθε λουλούδι είναι μια ψυχή στη Φύση κύημα
Ένα μυστήριο αγάπης στο μέταλλο μέσα κείται
"Όλα είναι έμβια" * κι όλα στην ύπαρξή σου έχουν ισχύ.

Να φοβάσαι, μες στον τοίχο τον τυφλό, ένα βλέμμα που σε καραδοκεί:
Ακόμα και μέσα στην ύλη ένας λόγος έχει συναρθρωθεί....
Μην τον βάλεις στη δούλεψη κάποιας χρήσης ανίερης!

Την ώρα που ξεχωρίζει την μια μέρα από την άλλη, όταν η πολιτεία κοιμάται σιωπηλή, ξύπνησα μια νύχτα χειμωνιάτικη αναπηδώντας, ωσάν να είχα ακούσει να προφέρεται δίπλα μου το όνομά μου.

Το δωμάτιό μου ήταν μισοσκότεινο, η σελήνη ντυμένη με μια εσθήτα αέρινη, σαν μια νεράιδα λευκή, τον ύπνο μου φύλαγε, και μου χαμογελούσε μέσα απ'τα τζαμωτά.

Μια περίπολος νυχτερινή περνούσε στο δρόμο, ένα σκυλί δίχως καταφύγιο ούρλιαζε πάνω στο έρημο σταυροδρόμι και ο γρύλος μέσα στο σπιτικό μου τραγουδούσε.

Σύντομα οι θόρυβοι αυτοί σταδιακά εξασθένισαν: η νυχτερινή περίπολος είχε απομακρυνθεί, μια πόρτα ανοίχτηκε στο φτωχό εγκαταλελειμμένο σκυλί και ο γρύλος, κουρασμένος να τραγουδά, είχε αποκοιμηθεί.

Κι εγώ, μόλις που από'να όνειρο είχα βγει, με τα μάτια θαμπωμένα ακόμα από τα θαύματα ενός κόσμου άλλου, όλα όσα με περιέβαλαν ήταν ένα δεύτερο όνειρο για μένα.

Ω! πόσο γλυκό είναι να ξυπνάς, στη μέση της νυχτιάς, όταν η σελήνη, που μυστηριωδώς γλιστρά μέχρι το προσκεφάλι σου, σε ξυπνά με ένα μελαγχολικό φιλί!

Photo: Irene Rmg

Ω ένδεια σκληρή! ω ασήκωτη σκλαβιά!
Ω μοίρα! Πρέπει λοιπόν μες στην πιο όμορφή μου ηλικία να δω,
Να επιπλέουν οι μέρες μου υφαντά πόθων και λυγμών,
Στην παλίρροια και την άμπωτη της ελπίδας και των καημών!
Συχνά, εξαντλημένος σκλάβος να'μαι και να πίνω το κατακάθι
Απ'το πικρό αυτό ποτήριο που ονομάζουμε ζωή,
Απ'την καταφρόνια κατάκοπος των ηλιθίων που ακολουθεί τη φτώχεια,
Κοιτάζω τον τάφο, καταφύγιο ποθητό
Χαμογελώ στον θάνατο τον εκούσιο κι έτοιμο να'ρθει
Με εκπλιπαρώ, κλαίγοντας, να τολμήσω την αλυσίδα μου να σπάσω
Ήδη το στιλέτο το ηδύ που το στήθος μου θα τρυπούσε
Φανερώνεται στα μάτια μου και κάτω απ'το χέρι μου δονείται
Κι ύστερα η καρδιά μου ακούγεται και αφήνεται στη λιγοψυχία:
Οι γονείς, οι φίλοι μου, το μέλλον, η νεότητά μου
Τα ατελή γραπτά μου * επειδή, από τα μάτια τα δικά του,
Ο  άνθρωπος ξέρει να κρύβεται με έναν πέπλο πλανερό *
Σ'όποιο μαύρο ριζικό κι αν είναι υποδουλωμένος,
Με μιαν αγκάλη ανίκητη τη ζωή σφιχτά αδράχνει
Και πάει να ψάξει πολύ μακριά, κάλλιο απ'το να πεθάνει,
Κάποια φίλη πρόφαση για να ζήσει και να στενάζει
Έχει υποφέρει, υποφέρει: τυφλωμένος από ελπίδα,
Από το ένα στο άλλο βάσανο σέρνεται ως τον τάφο,
Κι ο θάνατος, των δεινών μας το γλυκύτατο τούτο γιατρικό,
Του φαίνεται ένα νέο δεινό, απ'όλα το πιο βάναυσο.