Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρθρολόγιο Αναγνωστών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014
Μ. Ιωσηφίδου - 'Οταν "πέταξα" για πρώτη φορά..... (ιππασία)
Θυμάμαι τον εαυτό μου, εκεί γύρω στα πέντε, πάνω στον Έβρο. Είχαμε
πάει να επισκεφτούμε τους εκεί παππούδες μου. Την Στάμω και τον Δημητρό.
Ο παππούς μου, που λέτε, είχε ένα άλογο. Τον Δημητρό, επίσης.
Λευκός, ψηλός στα μάτια μου, αγέρωχος και με το πιο γλυκό βλέμμα που είχαν αντικρύσει
ποτέ, τα μόλις πέντε μου χρόνια. Μου θύμιζε τον σκύλο μου τον Κόκο, μόνο που ήταν
πιο μεγαλόσωμος.
Δεν ξέρω πώς κατάφερα να τον καβαλήσω. Αυτό που ξέρω και θυμάμαι
πολύ καλά, ήταν ότι σαν τον καβάλησα, δεν ξανακατέβηκα από εκεί, παρά μόνον όταν
ήρθε η μέρα να φύγουμε.
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014
M. Ιωσηφίδου - Περί ναρκισσισμού ο λόγος
Ο Ναρκισσισμός ως έννοια προερχόμενη από τη συμπεριφορά του μυθικού αυτού προσώπου, έχει απασχολήσει από πολύ νωρίς ερευνητές όπως τον Freud ή τον Jung.
Θα έλεγα ότι μια από τις πειστικότερες θεωρίες για τον ναρκισσισμό είναι αυτή του πρωτογενούς ναρκισσισμού, σύμφωνα με τον Freud, ο οποίος παραπέμπει σε μια πρώτη κατάσταση της ζωής και ο οποίος οδηγεί στην δημιουργία και τη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και της στροφής προς τα εξωτερικά αντικείμενα.
Μ. Ιωσηφίδου - Ο έρωτας, το σεξ και η πορνεία, στην αρχαιότητα δεν ήταν ταμπού! Δεν ήταν;
Ο έρωτας στην αρχαιότητα δεν είναι μια συναισθηματική κατάσταση, αλλά η
επιθυμία ενός ανθρώπου προς το αντικείμενο του πόθου του από τη στιγμή
που αυτή δημιουργείται στον εγκέφαλό του. Δεν ήταν ταμπού, ήταν θεός.
Έρωτες που παλεύουν σε σώματα άφθαρτα και ωραία. Έρωτες επί πληρωμή, έρωτες ομοφυλοφιλικοί, έρωτες κάθε είδους…
Δεν υπάρχει ντροπή στην αρχαία Ελλάδα, γιατί οι Έλληνες πίστευαν στη χαρά και την ευεξία που ερχόταν από τον έρωτα και την ερωτική πράξη, αλλά και γιατί κανείς δεν τους επέβαλλε να μη μιλούν ανοιχτά για τα πάντα.
Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα δεν έχει φραγμούς και όρια, δεν έχει φύλο, δεν έχει ηλικία. Όπως δηλαδή θα έπρεπε να είναι ο έρωτας, απαλλαγμένος από ενοχές και φοβίες, χωρίς φραγμούς και αναστολές.
Έρωτες που παλεύουν σε σώματα άφθαρτα και ωραία. Έρωτες επί πληρωμή, έρωτες ομοφυλοφιλικοί, έρωτες κάθε είδους…
Δεν υπάρχει ντροπή στην αρχαία Ελλάδα, γιατί οι Έλληνες πίστευαν στη χαρά και την ευεξία που ερχόταν από τον έρωτα και την ερωτική πράξη, αλλά και γιατί κανείς δεν τους επέβαλλε να μη μιλούν ανοιχτά για τα πάντα.
Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα δεν έχει φραγμούς και όρια, δεν έχει φύλο, δεν έχει ηλικία. Όπως δηλαδή θα έπρεπε να είναι ο έρωτας, απαλλαγμένος από ενοχές και φοβίες, χωρίς φραγμούς και αναστολές.
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014
Μαρία Μουζάκη - Αναρχία στην Αρχαιότητα
Αν κάποιος μας ζητούσε να πούμε τις πρώτες λέξεις που συνειρμικά θα
έρχονταν στον νου μας με τη φράση «αρχαία Ελλάδα», οι περισσότεροι θα
αναφέραμε, μεταξύ άλλων, τη δημοκρατία, τον Νόμο, τον πολυθεϊσμό, τη
δουλεία. Τόσο άρρηκτα συνυφασμένες είναι
οι έννοιες αυτές με τη σκέψη και τον τρόπο ζωής του αρχαίου Έλληνα,
τόσο θεμελιώδης ήταν ο ρόλος τους στη γένεση και εξέλιξη του τελειότερου
για την αρχαιότητα ελληνικού πολιτισμού. Κι όμως, μέσα στην ακλόνητη
σταθερότητα των αξιών αυτών, μέσα στην αδιάλειπτη για αιώνες συνέχειά
τους, ακούστηκαν σκόρπιες οι «παραφωνίες» λιγοστών ανθρώπων, που με το
Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2014
Μ. Ιωσηφίδου - Γερασμένος είναι μόνο ο χρόνος
Τις λίγες εκείνες στιγμές που είσαι μόνος, παρέα μοναχά με εκείνον τον άλλον μέσα σου, καταφέρνεις να δεις, έστω και απειροελάχιστα, την άρνησή σου, ως προς το παρόν, καταπιεστικό ή μη, και το μέλλον.
Νιώθεις χτυπημένος, ηττημένος, αλλά είσαι ξύπνιος... Αφύπνιση... Παρά τη θολούρα... Πονάς, γιατί θέλεις να φύγεις. Καταφέρνεις να χαμογελάς. Όσο περισσότερο πονάς, τόσο περισσότερο πλαταίνει το χαμόγελο. Θέλεις να φύγεις. Αλλά δεν αρκεί η επιθυμία. Δεν αρκεί απλά να θέλεις να φύγεις. Δεν αρκεί, ούτε και να φύγεις. Αν θέλεις να είσαι ελεύθερος, ξέρεις ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός. Δεν τον θέτεις. Ξεκινάς χωρίς να ξέρεις που θα καταλήξεις. Δε θέλεις να ξέρεις. Είναι μια διαρκής περιπέτεια, με στιγμές δυνατές, πυκνές, άπιαστες, φευγαλέες, αδύναμες.
O "έχων" και ο "είναι".....
O κόσμος - καρατσεκαρισμένο - χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που ΕΧΟΥΝ πρόβλημα, και σε αυτούς που ΕΙΝΑΙ πρόβλημα.Τάδε έφη Μαλβίνα. Μην αρχίσετε να αναρωτιέστε ποια Μαλβίνα, γιατί δεν είναι καιρός για περισσότερη αγριότητα από αυτήν που ήδη καταπίνουμε. Πώς δε μας έκατσε ακόμη στο λαιμό, δεν αντιλαμβάνομαι, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ο Έλλην, αντέχει. Αντέχει την κακουχία, την αδικία, τη μαλ@κία...
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, έλαβα το ραβασάκι από το σχολείο της μικρής, για το τι επιβάλλει η μόδα εφέτος να φορεθεί στην παρέλαση. Καλογραμμένο οφείλω να ομολογήσω. Δεν άφηνε ούτε ένα τόσο δα περιθώριο, για παρερμηνείες.
«Πώς θα τα πληρώσω όλα αυτά;»Και άντε εσύ αρχίζεις και το σκέφτεσαι. Ο συντάκτης του ραβασακίου, όποιος και αν ήταν – δε μας λένε – σίγουρα δεν το σκέφτηκε.
Σε σένα φίλτατε συντάκτη απευθύνομαι, που μάλλον ζεις σε άλλο κόσμο από τον δικό μας. Και όχι απλά ζεις σε άλλο κόσμο, αλλά οι εκεί συνδέσεις έχουν πρόβλημα. Φωνάξτε έναν τεχνικό καλέ, να του αντικαταστήσει τις οπτικές ίνες, διότι masturbation goes cloud και όλα έχουν τα όριά τους. Καλέ συντάκτη, σου περισσεύουν εσένα 100,00 € και 200,00 € για ένδυση μονοήμερη;;;;;; Εάν ναι, δώσε και σε μας τίποτα. Δώσε στα νοικοκυριά εκείνα (τον πατέρα εκείνο, τη μάνα εκείνη, τη γιαγιά εκείνη, το θείο εκείνο, το γείτονα εκείνο με τη λίγη τσίπα και μπέσα), που δεν έχουν να πληρώσουν το νέο νταβατζιλίκι μέσω της ΔΕΗ, που δεν έχουν να γεμίσουν το ψυγείο τους, που δεν ξέρουν εάν αύριο θα έχουν κάπου να γείρουν την κεφαλή τους…… Υπάρχουν και τέτοιοι καλέ. Δεν το κατάλαβες; Και άντε δεν το κατάλαβες; Δε σου το είπε κανείς; Δε βρέθηκε ούτε ένας καλός χριστιανός να σου επιστήσει την προσοχή την ώρα που με τόση επιμέλεια έγραφες το ραβασάκι σου; Και αν βρέθηκε, έστω και ένας, εσύ φίλτατε τι του είπες; Άσε θα μαντέψω. Του είπες μήπως ότι η παρέλαση είναι προαιρετική; Εάν είπες κάτι τέτοιο, θα είχες δίκιο. Διότι είναι. Ένα παιδί που δε θέλει να λάβει μέρος, δεν μπορείς να το υποχρεώσεις. Ένα παιδί, όμως, που θέλει να λάβει μέρος, αλλά δεν μπορεί, επειδή εσύ με το στανιό του δημιουργείς πρόβλημα, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείς μαθητές δύο, τριών, τεσσάρων και δέκα ταχυτήτων, τι πρέπει να κάνει; Ένα πράγμα.
Πρώτα από όλα να μην είναι αχάριστο. Και με την ίδια γενναιοδωρία που εσύ ξεδίπλωσες το ταλέντο σου στη συγγραφή του ραβασακίου, να σου ανταποδώσει το καλό που του έκανες. Να γράψει εσένα – ενδοπαλαμικέ παλινδρομιστή – και όλους τους ομοίους σου κήνσορες, εισαγόμενους και μη, στα παπάρια του. Αλλά πρόσεχε. Όχι να σε αγνοήσει. Να έρθει να το δεις. Ντυμένο όπως του λέει η ψυχούλα του, και η ψυχή της μάνας και του πατέρα του, που ακόμη πονάνε αυτόν τον τόπο, σε αντίθεση με σένα.
Ευχαριστούμε θερμά φίλτατε συντάκτη. Εσένα και τους λοιπούς κήνσορες αυτού του τόπου, αλλά δε ζητήσαμε αποθεραπεία της δυσκοιλιότητας, ούτε και μετατόπιση όλων σχεδόν των σπονδύλων μας, από την με κλίση υπερεργασία μας.
Ευχαριστούμε, που όλοι εσείς που ΕΙΣΤΕ πρόβλημα, υπάρχετε, ώστε εμείς που δεν είμαστε, να ΕΧΟΥΜΕ πρόβλημα...
Υ.Γ. Το παιδί μου το έστειλα με τζην στην παρέλαση.Μ. ΙωσηφίδουΠ.Δ. 31/10/2011
Εγγραφή σε:
Σχόλια
(
Atom
)
.JPG)
