Rouge et Noir a Badem Ciflik

"I haven't found another subject so far that has been as helpful for covering certain areas of human feeling and behavior. Perhaps it is only because so many people have worked on this particular theme that it has created his armature - I can't think of a better way of saying it - on which one can operate all types of level of feeling." (1966)

Η προσκύνηση των Μάγων

Αγγλιστί, Adoration of the Magicians

Έργο κατά παραγγελία για το παρεκκλήσι της Σάντα Μαρία Νοβέλα, το 1475 περίπου, από τον Λάμι, μεσάζοντα της Συντεχνίας Συναλλάγματος και υποστηρικτή των Μεδίκων.

Στις μορφές των Μάγων, βλέπουμε αυτές των Μεδίκων - εκλιπόντων, καθώς και λοιπούς εν ζωή.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, απεικονίζεται στα δεξιά του μικρού αυτού έργου, φορώντας έναν κίτρινο μανδύα, ενώ λίγο πιο πέρα, με ένα λευκό γάντι, απεικονίζεται ο παραγγελιοδόχος.

Ποιητική μπορεί να χαρακτηριστεί η απόδοση του βρέφους και της μητέρας του στα ερείπια του παλιού ναού, καθώς και οι φορεσιές των απεικονιζόμενων, οι οποίες είναι ιδιαίτερα λεπτομερείς. Ομοίως και οι εκφράσεις των.

Ο Απόλλωνας, χτυπημένος από ένα βέλος του Έρωτα, καταδιώκει μανιασμένα τη νύμφη Δάφνη. Η επιθυμία της, να διατηρηθεί ανέγγιχτη, εισακούεται και έτσι μεταμορφώνεται στο ομώνυμο δέντρο.

"Τα μαλλιά της γίνονται φύλλωμα, τα χέρια της κλαδιά και τα πόδια, που μέχρι πριν από λίγο έτρεχαν τόσο γοργά, μένουν καρφωμένα στη γη και μετατρέπονται σε βαριές ρίζες".

Η τέχνη της γλυπτικής, κινείται στο χώρο και όχι στον χρόνο, που απαντάται στην ποίηση. Έτσι, λοιπόν, προκειμένου να αποδοθούν τα συναισθήματα, παρατηρούμε συνδυασμό μεταξύ της στιγμής της φυγής και εκείνης που ακολουθεί, δηλαδή της μεταμόρφωσης.

Στο βάθρο δύο στίχοι του Μπαρμπερίνι: Όποιος επιδιώκει τις φευγαλέες απολαύσεις, δεν μένει παρά με σκόρπια φύλλα στα χέρια του ή δρέπει πικρές δάφνες.

Για την ιστορία του πράγματος, ο Μάφεο Μπαρμπερίνι, ήτο ο Πάπας Ουρβανός Η'. Ο τελευταίος

Έκδηλη, η καταστροφική παρακμή των καιρών του και όχι μόνον. Η άγνοια, επικρατεί θριαμβευτικά. Την Αρετή, υποβαστάζουν η Απληστία και η Αχαριστία......

"Οι ενάρετοι πάντα θα αντιστέκονται στην άγνοια".

Εμένα, στο μυαλό μου, έρχεται η Ζυστίν.......

Συνδυασμός δύο ξεχωριστών γλυπτών (Καθισμένη Γυναίκα & Άνδρας Που Πέφτει), που συνθέτουν ένα σύνολο εκφραστικό, ενδιαφέρον, που αποπνέει ένταση.

Θαυμαστής του Baudelaire, δανείζεται τον πρώτο στίχο του ποιήματος Ομορφιά (Τα Άνθη του Κακού / Fleurs du mal) και τον αποδίδει στο γλυπτό.

Je suis belle, ô mortels! comme un rêve de pierre,
Et mon sein, où chacun s'est meurtri tour à tour,
Est fait pour inspirer au poète un amour
Eternel et muet ainsi que la matière.

Je trône dans l'azur comme un sphinx incompris;
J'unis un coeur de neige à la blancheur des cygnes;
Je hais le mouvement qui déplace les lignes,
Et jamais je ne pleure et jamais je ne ris.

Πίστευε πως η ζωγραφική θα έπρεπε να φτάσει σε εξίσου αφαιρετικό επίπεδο, με την μουσική, όπου τα χρώματα θα αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους όπως οι νότες μιας μελωδίας. Για εκείνον, χρώματα και ήχοι, ήσαν άρρηκτα συνδεδεμένοι σε μια κοινή εμπειρία. Αυτό θέλησε να αποδώσει στα έργα του.

Δημιουργεί το δικό του λεξιλόγιο χρωμάτων. Σε αυτό, το γαλάζιο είναι ουράνιο χρώμα και δηλώνει ηρεμία, ενώ το κίτρινο στον αντίποδά του, δηλώνει ένταση και είναι τοξικό. Ο συνδυασμός τους, το πράσινο, είναι το σημείο όπου αλληλοεξουδετερώνονται. Είναι η απόλυτη γαλήνη, χωρίς έντονα αισθήματα χαράς ή λύπης.

"Color is the keyboard, the eyes are the harmonies, the soul is the piano with many strings. The artist is the hand that plays, touching one key or another, to cause vibrations in the soul."

Η φωτογραφία, δεν αντικατοπτρίζει το πραγματικό. Τα χρώματα, είναι περισσότερο ζωντανά, από το πρωτότυπο, το οποίο, χαρακτηρίζει η μουντάδα και σκοτεινιά.

"I could see the world, as if I had a curtain in front of my eyes."

Ένας εκλεπτυσμένος, χρωματικός διάλογος. Η πρόθεση, αφαιρετική. Ζωγραφική και μουσική, σε αρμονία.

For the most intimate existential sensitivity of Francis Bacon
, love is a struggle, sexual coupling is a struggle, and in its formal expression, the figure is a struggle, between opposing elements.

Yup, it is him and his lover, but the act of painting is carried out, in consequence of the original impulse received from an indistinct comples of vital sensations. It's so much more than just sex between two men.

Note, the whiteness of the sheet, the anthracite black of the backround, the blending of whites, grays and bluish tints on the bodies.

The coupling, the exasperated desire of the anormous act are rendered by the bluish gray magma of the bodies, the blurred anatomical parts and the faces crushed by a fleeting sensation, fixed in tragic expression, trapped in the tangle of vitality and......death!!!!!!!!!

"All I had to do was open my window and in streamed the blueness of the sky, love and flowers with her. Dressed all in white or all in black, she has been haunting my paintings, the great cenral of my art."

For Bella........

An incarnate figure appears at fitful intervals, with its plasticity partially blurred by washed out areas or overwhelmed by suddenly violent strokes whose gestural quality gains the upper hand over conventional, classic equilibrium. BUT, within the dark, nearly monochromatic tones, that characterize this phase, Crouching Nude on Rail, introduces an eruption of blue that completely upsets the tonal atmosphere at the time.