Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Κώστας Ουράνης - Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι

2 σχόλια
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος.
Στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία.
Θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να `ρθει ο αστυνόμος.
Θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ’ αυτός έχει πεθάνει!».


Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι.
Θε να πουν: «Τι `ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα `ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψει
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα `ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα’ ναι όλοι οι φίλοι μου κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι.
Και μια Καίτη θαρρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα και νεκρό θα με βρίσει...

2 σχόλια :

  1. Η ΜΟΝΑΞΙΑ...ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΤΩΡΑ...ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΑΛΩΒΗΤΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ...ΑΥΤΗ ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ...ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ...ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΛΙΓΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ...ΠΛΑΤΑΙΝΕΙ...ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ...ΤΩΡΑ...

    ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ...ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΜΟΙΑΖΕ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aναβλύζουν τα συναισθήματα. Ξεχειλίζουν :-)

      Διαγραφή