Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Poetry. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016

Rainer Maria Rilke / #Poem: Τα Εισόδια της Μαρίας (Απόσπασμα)

Δεν υπάρχουν σχόλια

Τα Εισόδια της Μαρίας

Για ν'αντιληφθείς πώς ήταν, τότε εκείνη,
πρέπει πρώτα να καλέσεις τον εαυτό σου
σ'έναν τόπο όπου κολώνες συγρατούν
την οροφή του εντός σου-
όπου σκάλες νιώθεις κι επικίνδυνα αφίδες
γεφυρώνουν τα βάραθρα ενός ένδον χώρου,
χτισμένου με τέτοια προσοχή
που πλέον δεν μπορείς ούτε μια πέτρα του να φύγεις,
γιατί θα σωριαστείς.

Rene Magritte: The Annunciation
Κι όταν τόσο ευρύχωρος καταστείς,
κι όλα εντός σου γίνουν πέτρα,
τοίχος κι ανήφορος και θόλος και προοπτική -,
δοκίμασε και με τα δύο χέρια
το μέγα παραπέτασμα, που κρέμεται μπρος στη μορφή σου,
να παραμερίσεις λίγο: εκεί η λάμψη υψηλών αντικειμένων,
εκεί εμποδίζεται η ανάσα κι η αφή...

Die Darstellung Mariae Im Tempel

Um zu begreifen, wie sie damals war,
mußt du dich erst an eine Stelle rufen,
wo Säulen in dir wirken; wo du Stufen
nachfühlen kannst; wo Bogen voll Gefahr
den Abgrund eines Raumes überbrücken,
der in dir blieb, weil er aus solchen Stücken
getürmt war, daß du sie nicht mehr aus dir
ausheben kannst du rissest dich denn ein.
Bist du so weit, ist alles in dir Stein,
Wand, Aufgang, Durchblick, Wölbung -, so probier,
den großen Vorhang, den du vor dir hast,
ein wenig wegzuzerrn mit beiden Händen:
da glänzt es von ganz hohen Gegenständen
und übertrifft dir Atem und Getast.

Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016

Olivier Larronde: Τίποτα δεν έχει ειπωθεί... #Poem

Δεν υπάρχουν σχόλια
#poetry
Photo: Memy K Ios

1927-1965: Γόνος καλλιεργημένης οικογένειας, που όμως εγκαταλείπει τις σπουδές του στην ηλικία των 16 ετών. Στο Παρίσι συναντά τους Cocteau και Genet. Ζωή μποέμ και καταραμένη. Υποφέροντας από κρίσεις επιληψίας βρίσκει ανακούφιση στο όπιο και το αλκοόλ. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον συνέκριναν με τον Rimbaud.



Olivier Larronde - Τίποτα δεν έχει ειπωθεί...


Σύνθετη ή σχεδόν
Από που φτάνουν αυτές οι λέξεις
Που διατηρούν τη νωπογραφία
Των βουητών πιο βίαιων


Λοιπόν η γλώσσα μου είναι αδελφή,
Γυμνασμένη στην εκγύμναση,
Των μηδαμινών υπέρηχων,
Ας φράξουμε το πέρασμά τους!

Ας είμαστε εκεί εκ των προτέρων,
Μαιευτήρα ομολογίας
Για να κάνουμε να ακουστεί
Η γλώσσα μου και οι επιθυμίες της...



Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2015

Tarkovsky Arseny / Poem: Τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου...

Δεν υπάρχουν σχόλια
Photo: Memy K Ios
"Αναμφισβήτητα ο πατέρας μου είναι ο μεγαλύτερος ζων Ρώσος ποιητής. Έχει ένα δυναμικό λυρισμό και ένα πνευματικό σφρίγος που τον καθιστούν ποιητή στην πιο αμιγή του μορφή. Γι' αυτόν το κυρίαρχο είναι η ενδότερη, η πνευματική διάσταση της ζωής, η αίσθηση του πνευματικού χρέους απέναντι στον τόπο, στη χώρα και στο ρόλο του μέσα σ'αυτή. Είναι μετριόφρων. Ποτέ δεν έγραψε κάτι για να γίνει διάσημος, για να προβληθεί. Έζησε δύσκολα χρόνια. Τα βιβλία του άργησαν πάρα πολύ να εκδοθούν. Μόνο πρόσφατα άρχισαν να εμφανίζονται."

Τάδε έφη ο γιος του, Αντρέι,του οποίου η αγάπη για τη φωτιά, το νερό, τη φύση, τα απόμακρα ρωσικά τοπία, η άρνηση του θανάτου, η νοσταλγία των παιδικών χρόνων, όλα έχουν ως αφετηρία τον ποιητικό κόσμο του πατέρα του. Στις ταινίες του Καθρέφτης, Νοσταλγία και Στάλκερ, ακούγονται ποιήματα του πατέρα Ταρκόφσκυ, τα οποία κάποιες φορές διαβάζει ο ίδιος.

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

Gerald Neveu / Poem - Ο Δρόμος

1 σχόλιο
Photo: Memy K Ios
Ο δρόμος μου μιμείται το χαμογελό σου
Ο δρόμος μου έχει αδελφές αναρίθμητες
Βλέπω εκεί ανθρώπους που είναι αδέλφια
να τον υπερασπίζονται μέχρι θανάτου
και πηγαίνω ανάμεσά τους
να κάνω όπως και εκείνοι.

"Χωρίς υπογραφή πλέον G.N."

Κυριακή 17 Μαΐου 2015

Alvaro de Campos / Fernando Pessoa: Δεν ξέρω...

Δεν υπάρχουν σχόλια
Δεν επαναλαμβάνομαι. Είναι το video αυτού του πολυαγαπημένου ποιήματος!


Τετάρτη 13 Μαΐου 2015

Αφέθηκα λίγο....

Δεν υπάρχουν σχόλια
Photo: Memy K Ios
Όχι, δεν αφέθηκα σε καμμιά αγκαλιά. Απλά με συνεπήρε ο ιππικός κόσμος, η φωτογραφία και ο κινηματογράφος. Θα επανέλθω όμως, δριμύτερη! Στο μεταξύ, θα πω καληνύχτα με ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα.....

Δεν ξέρω. Μου λείπει ένα νόημα, ένα χάδι
Για τον έρωτα, τη δόξα, τη ζωή...
Σε τι χρησιμεύει οποιοδήποτε γεγονός
Ή οποιαδήποτε ιστορία;

Είμαι μόνος, μόνος όσο κανείς δεν ήταν,
Άδειος μέσα μου, χωρίς αύριο ή χθες.
Οι στιγμές περνούν χωρίς να με κοιτάζουν,
Περνούν πολλές, χωρίς το βήμα τους να είναι ελαφρύ.

Αρχίζω να διαβάζω, αλλά με κουράζει
Αυτό που ακόμη δεν διάβασα.
Θέλω να σκεφτώ αλλά με πονάει
Το ότι σε συμπεράσματα πρέπει να φτάσω.
Το όνειρο με βαραίνει πολύ πριν το δω. Αν νιώσω κάτι,
Είναι σαν οποιοδήποτε κάτι, που έχω ήδη νιώσει.

Δεν είμαι τίποτα, φιγούρα μιας νουβέλας,
Χωρίς ζωή, θάνατο υλικό, μια ιδέα,
Ένα οποιοδήποτε πράγμα που τίποτα
Ωφέλιμο ή ανώφελο δεν κάνει,
Ένας ίσκιος σ' ένα ανύπαρκτο δάπεδο, ένα όνειρο σ' έκσταση.

Alvaro de Campos (F. Pessoa)

Τετάρτη 29 Απριλίου 2015

Jacques Prevel / Poem - Υπέφερα

Δεν υπάρχουν σχόλια

Υπέφερα τόσο όσο μπορεί κάποιος στον κόσμο να υποφέρει
Γνώρισα όμως την αποτρόπαιη χαρά να ονειρεύεσαι
Γνώρισα τον πόνο να σβήνεις το πρόσωπό σου
Στη φωτιά του σπιτιού μου
Γνώρισα μέσα στην αχόρταγη για το αίμα μου νύχτα
Τον ζηλότυπο άνεμο του Θεού
Τον άνεμο που δεν γνώρισε ποτέ την παιδική του τη φωνή
Γνώρισα τη σκοτεινή αναμονή
Το άπληστο πλήθος και το αξιοκαταφρόνητο
Να μοιράζει τα στοιχειά του και να πνίγει τη μνήμη μου
Παλιρροϊκό κύμα να τσακίζει τη ζωή μου
Μεσ' από τις ομίχλες των σκόρπιων ματιών της
Γνώρισα την εμμονή ενός κακού που σέβομαιΓνώρισα το μαρτύριο της αμφιβολίας και το πρόσωπό της
Και τα λόγια της να σβήνουν για μια στιγμή τον πόνο μου
Και να μπλέκουν τη νύχτα μου με τα κλειστά της μάτια 

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Armand Robin / Poem - Ο Ξένος

2 σχόλια
Δε βρίσκομαι παρά φαινομενικά εδώ.
Μακριά απ'αυτές τις μέρες που σας έδωσα
Προβάλλεται η ζωή μου.

Αδέξιος κατακτητής απ'τις κραυγές μου κυριευμένος,
Όπου με διακρίνετε δεν είμαι παρά ένας ξένος.
Χειρονομίες αγάπης διάσπαρτες παντού,
Μου διανοίγω ερημωμένη μια οδό.

Από τη μια επιστήμη στην άλλη βρήκα καταφυγή,
Λαγός φοβισμένος νιώθοντας επάνω του να σημαδεύουν
Το σοφό τουφέκι και βέβαιος για τη μοίρα του.

Κανέναν τρόμο δε στερήθηκα.


Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

Rene Crevel / Poem - Βλέμμα

Δεν υπάρχουν σχόλια
Ντανταϊστής με έντονη πολιτική δράση. Υπήρξε και μέλος για ένα διάστημα του κομμουνιστικού κόμματος. Κατέβαλλε γενναίες προσπάθειες να προσεγγίσει τον υπερρεαλισμό με τον κομμουνισμό, αλλά απογοητεύτηκε βαθύτατα από την μεταξύ τους ρήξη....

Βλέμμα

Το βλέμμα σου στο χρώμα του ποταμού
Είναι το υπάκουο νερό που αλλάζει
Ανάλογα με τη μέρα που ποτίζει.
Πρωινό, Εσθήτα αγγέλου
Μια άκρια απ'το ουράνιο πανωφόρι
Κάτω από τα ματόκλαδά σου, ανάμεσα στις όχθες
Έχει πιαστεί. Κύλα, κύλα ζωηρό νερό.
Η νύχτα φεύγει όμως ο έρωτας μένει
Και το χέρι μου νοιώθει να χτυπάει μια καρδιά.
Με την αφέλειά της η αυγή θέλησε τα κορμιά μας να στολίσει.
Γιορτή-Θεού.
Η πρωινή πεθυμιά ανέκτησε τα σώματά μας γυμνά
Για να σκαλίσει μια σάρκα που είχαμε νομίσει κουρασμένη.
Στα ποτάμια ήδη πέρα μακριά περνάνε τα καράβια.
Τα δέρματά μας μετά τον έρωτα ζεστού ψωμιού έχουν τη μυρωδιά.
Εάν το νερό των ποταμών είναι για τα μέλη μας,
Τα μάτια σου θα ξεπλύνουν την ψυχή μου*
Όμως το ρευστό σου βλέμμα στο μεσημέρι που φοβάμαι
Θα γίνει μολυβένιο;
Φοβάμαι την ημέρα, την πολύ μεγάλη ημέρα
Τη μέρα που ποτίζει το βλέμμα σου στο χρώμα του ποταμού
Όμως σ'ένα βράδυ στρωμένο για δίδυμους θριάμβους
Εάν η νίκη κραυγάσει των αγγέλων την ηδονή,
Ας αποκαλυφθεί μέσα της η Μεγαλειότητα ενός Γάγγη.



Κυριακή 8 Μαρτίου 2015

Andre Gaillard / Poem - Στραγγαλισμός

2 σχόλια
Οι μακριές πτυχές της λήθης διπλωμένες πάνω σε τούτα τα κορμιά
Τα χάδια του χορταριού πνίγοντας τις τύψεις

Και αυτά τα χέρια σιωπής στα φορέματα του πόθου
Γλυκύτητα να σε στραγγαλίσω λαρύγγι της ανάμνησης

Σιωπή και η νύχτα πηχτή στις όχθες της μνήμης
Ένας άγγελος κλαίει και πεθαίνει μέσα σε πτύελα από μουαρέ

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Antonin Artaud / Poem - Ανατριχίλα

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015

Blaise Cendrars - Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις

2 σχόλια

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Paul Verlaine - Tears Fall In My Heart

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2015

Fernando Pessoa - Autopsychography

Δεν υπάρχουν σχόλια

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

Pablo Neruda Sonnet XVII ( I do not love you )

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Βαρβέρης - Πιάνο Βυθού

Δεν υπάρχουν σχόλια

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015

Maurice Blanchard - Η σκόνη, οι χρόνοι

Δεν υπάρχουν σχόλια

Maurice Blanchard.....Ένα παιδί που είχε την τύχη να γεννηθεί με ένα μεγάλο ταλέντο και την ατυχία να τον φέρει στον κόσμο μια άκαρδη γυναίκα, η οποία θα ρημάξει την παιδική του ψυχή. Είναι πόλεμος να ζεις έλεγε και έγραφε για να γιατρευτεί. Λόγος που ξεσκίζει σαν καλοακονισμένη λεπίδα....

"Ζει μες στις φλόγες. Δεν καίγεται, τον προστατεύει η πραγματικότητα. Η τύχη είναι ο κύριός του και ο θάνατος το πάθος του. Η συμπόνια, είναι η χειρότερη ύβρις και τίποτε δεν μπορείτε να κάνετε, μήτε για εκείνον, μήτε εναντίον του. Κυρίως μην τον οικτίρετε, θα σας σκότωνε! Υπήρξε ένα παιδί εγκαταλελειμμένο επάνω σε ένα μάτσο αγκάθια. Υπήρξε ένας έφηβος δίχως ελπίδα και δίχως φως. Υπήρξε ένας τυφλοπόντικας στο υπόγειο βασίλειό του και η γη υπήρξε για κείνον ένα καταφύγιο ενάντια στη χαμέρπεια του ουρανού. Η πρώτη αιτία των καταιγίδων είναι ο άνεμος που αφηνιάζει τις φοράδες, και αυτές. Ο άνεμος είναι που παίρνει μαζί του τα δέντρα στον παράδεισο. Τα δέντρα το ξίφος τον σπόρο. Και τα φίδια επίσης. Αυτά που κάνουν την καρδιά μας να σπάζει."

Εκείνος, εκείνη, ο δίδυμος....

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015

Blaise Cendrars / Ποίημα - Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις

14 σχόλια
Ο λατρεμένος μου περιθωριακός μποέμ! Εε, ναι, λοιπόν...Φύγε! Ο κόσμος είναι γεμάτος από αυτούς που δεν έχουν θέση σε αυτόν. Μη σκούζεις μοιρολόγια ευτυχίας. Όταν αγαπάς, πρέπει να φεύγεις......


Είσαι πιο όμορφη από τον ουρανό και τη θάλασσα
Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις
Παράτα τη γυναίκα σου παράτα το παιδί σου
Παράτα τον φίλο σου τη φίλη σου παράτα
Παράτα τον εραστή σου
Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

Jules Laforgue / Ποίημα - Μες στο δρόμο

Δεν υπάρχουν σχόλια

Είναι το πεζοδρόμιο με τα χαμόφυτά του.
Αχρεία αρσενικά, εγκυμονούντα θηλυκά,
Ένα απαρηγόρητο όργανο κρώζοντας τα παράπονά του,
Οι άμαξες, οι εφημερίδες, η ρεκλάμα και οι κραυγές.

Και μπροστά στα καφέ όπου μαραζωμένοι άνθρωποι
Με μάτι άδειο και βουβό τα αψέντια τους χαζεύουν
Παρελαύνει το σμάρι των πορνών με χείλη μπογιατισμένα
Κοστολογώντας τα κάλλη τους των μακάβριων ουρί.

Και η Γη πάντα στις αχανείς στέπες βουλιάζει,

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2014

Maurice Rollinat / Poem - Οι Κρεμασμένοι

Δεν υπάρχουν σχόλια
Νουθετημένος απ'το ύπουλο κρασί
Ο άνθρωπος ξαναπίνει μια τελευταία γύρα,
Μετά, περνώντας στο λαιμό του τη θηλιά,
Βγάζει τη γλώσσα στο κενό.

Παγώνει εκεί, κάτω απ'το δοκάρι,
Όταν, παράλληλα καταφθάνει,
Ακροβάτης ντελικάτος και αεράτος,
Στην άκρη του νήματός της η αράχνη.

Τότε, μπροστά στην τεράστια μάζα
Που βαριά αιωρείται και μορφάζει
Λέει, την τύχη της καθώς δοξάζει,
Μες στη φιλοσοφία της δηκτική:

"Είναι ωστόσο αληθές ότι είν'ο Θάνατος
Που τον κρεμασμένο εντάσσει στη Ζωή!!!!!!!"

* Υπό-Baudelaire? Κατά τον Verlaine....Μπορεί. Εμένα είναι από τους αγαπημένους μου.....